Een

Kon ik maar een leven redden.
Alleen maar een.
Een.

Het is niet dat ik wil 

dat een leven bedreigen wordt.

Alsof bedreigingen voor de mensenlijke levens zou,

helemaal niet bestaan als ik dat niet wou. 

Maar doodgewone leven verveelt me, 

Dat ik ervan moet slapen, 

Ik moet er klaar mee zijn, 

en ontsnappen. 

Gewone carriereloop? 

Dat is niet waar ik op hoop. 

Relaties waarin je alleen maar wachten kan, 

Dat ze afgelopen zijn en er om lachen dan? 

Huwelijken die tot slijtage en verzadiging komen 

en op de vleugels van leugens slagen volkomen,

om kinderen te kijken hoe ze ontkomen? 

Dat is niets waar ik over kan dromen.

En tenslotte een comfortabele dood?

Kan wel voor iemand aantrekkelijk zijn,

maar voor mij 

lijkt het een passiefe zelfmoord.

Waarom?

Omdat daar waar het brandt,

waar mens op de grens 

en op het rand 

tussen leven en de dood 

tussen goed en kwaad

in de moeite en gejacht
voor zichzelf staat

is gewoon waar ik thuis hoor.
En er is niets dat me veranderen
of  maken kan dat ik me zelf weer verloor.

Kon ik maar een leven redden.
Alleen maar een.
Een.

Zou ik kunnen zeggen dat ik een verschil heb gemaakt.