Een

Kon ik maar een leven redden.
Alleen maar een.
Een.

Het is niet dat ik wil 

dat een leven bedreigen wordt.

Alsof bedreigingen voor de mensenlijke levens zou,

helemaal niet bestaan als ik dat niet wou. 

Maar doodgewone leven verveelt me, 

Dat ik ervan moet slapen, 

Ik moet er klaar mee zijn, 

en ontsnappen. 

Gewone carriereloop? 

Dat is niet waar ik op hoop. 

Relaties waarin je alleen maar wachten kan, 

Dat ze afgelopen zijn en er om lachen dan? 

Huwelijken die tot slijtage en verzadiging komen 

en op de vleugels van leugens slagen volkomen,

om kinderen te kijken hoe ze ontkomen? 

Dat is niets waar ik over kan dromen.

En tenslotte een comfortabele dood?

Kan wel voor iemand aantrekkelijk zijn,

maar voor mij 

lijkt het een passiefe zelfmoord.

Waarom?

Omdat daar waar het brandt,

waar mens op de grens 

en op het rand 

tussen leven en de dood 

tussen goed en kwaad

in de moeite en gejacht
voor zichzelf staat

is gewoon waar ik thuis hoor.
En er is niets dat me veranderen
of  maken kan dat ik me zelf weer verloor.

Kon ik maar een leven redden.
Alleen maar een.
Een.

Zou ik kunnen zeggen dat ik een verschil heb gemaakt. 

  

Skatepark om acht uur s'ochtends

Ik heb er genoeg van joggen. Het verveelt me in laatste tijd. Daarnaast heb ik het skateboarden echt voor het lang al verwaarloosd. Aangezien dat na dat ik nu verhuisd ben vlak bij skatepark op Nieuw- Belgrado woon, heb ik besloten toen ik wakker vandaag werd om meteen te gaan skateboarden. Acht uur bam! We gaan. Mensen op de fietsen, mensen in de wagens, mensen in de bus. Aleksandar op zijn skateboard. Mensen gaan op het werk. Aleksandar gaat naar de skatepark. Mihajla Pupina is een lange straat. Lekker aanloop nemen. Snelheid is mijn vriend. Het maakt me wakker. Het maakt me nuchter. Stoplichten werken mee. Snel eroveheen. Olie over de stoep. Daar heb ik nooit van genoeg. Rechter voet op de plank, dij ondersteund me stevig en strak. Links gaat duwen. Pompen, pompen, pompen... Soms wil ik nooit stoppen... geen tijd voor andere floppen Race duurt precies genoeg, niet te lang en niet te kort. Delta City voorbij. Skatepark. Stop! Ren over het gras. Na deze marchute, glas glad beton van het park is onder mijn  voeten. Ik sta op mijn wielen, uit de mouw waar zijn de aduten? Olie, fakie olie, nolie, switch olie, alles op zijn orde tot 180 schopdraai uit fakie...Eerste serie op de vlakte klaar. Nu verzin ik een lijn over de elementen. Uit de noordelijke hoek aanloop recht op de bank. Bum tras bam dat is de klank. Diagonaal naar de volgende bank, hetzelfde klank. Naar de quoterpipe tuk hshhhh tak.... Lekker strak... Tweede serie over de vlakte... Nog een lijn over de elmenten... En zo afwisselend door... Niemand heeft er niets van gezien, niemand heeft er niets van gehoord... Er is alleen maar de bewaker in de cottage, en die schijnt te slapen. Weinig kans dat ik hem stoor... More, more, more. Poezie in beweging gemengd met adrenaline. Twaalf uur voorbij, hoor... Betere gevoel bestaat niet... Geen ene...
En alleen maar het beeld van het lege park onder schuine zon zo vroeg, die bewaar ik voor me zelf.

Eerste mei viering

Hoewel ik dit jaar niet zo hard heb gerwerkt, voor de internationale werkdag viering had ik me wel goed vermaakt. Op hetzelfde dag had ik mijn verhuising in Belgrado gedaan. Daarna ging ik naar Kragujevac terug.
 De dag daarvoor had ik een beleefd uitnodiging om naar privee feest op het platte land te gaan gekregen. Een kennis van mij  beste vriend had daar een onroerend goed, en wij mochten ook komen. Het onroerend goed bevond zich in de dorp Grbice vlak bij Kragujevac. Al toen ik voor het eerst voor dat feest heb gehoord wist ik wel dat ik daar naar toe wou gaan. Maar toen ik naar Kragujevac uit Belgrado kwam vond ik hetzelfde beeld op mijn plek. Iedereen van mijn vrienden was twijfelachtig over het feest en iedereen wilde bij mij thuis blijven. Maar daar waren al tien nachten achter elkaar en ik was er al en beetje ziek van. Toen werden ze een beetje boos op mij waar ik nerveus op heb gereageerd. En toen was het feest bijna verpest. Ik stuurde iedereen naar buiten en vertrok richting het feest. Twee vrienden gingen mee, andere twee gingen andere kant op. Mijn beste vriend was al daar met nog wat gkennissen en de gastheer. Ze kwamen met de auto om ons op te halen. En daar waren we. Het landgfoed was prachtig. Met ons er bij op het hele feest waren er alleenmaar negen mensen. Het huis op het landgoed was een echt pracht van oudheid. Alle elementen voor het feest waren samengesteld. We hebben een beetje gegeten en beetje gedronken en hele nacht door gedanst. Toen dag dag opkwamkonden we de prachtige natuur van Sumadija zien....