Je stapt de bus in. Je bent er van te voren gekomen zodat er voor nu nog steeds genoeg zitplaatsen zijn. Binnenkort wordt de hele bus vol en er ontstaat een soort van kleine chaos er in. Een hele boel mensen zijn elkaar aan het omlopen en over zich heen aan het springen. Want iedereen is zijn eigen plek aan het zoeken. Er worden mensen opgehaald, er komen situaties dat tot wisselingen van plaats leiden en zo voort. En natuurlijk, als een ware vagebondreiziger, niet eens overnadenkend, koos je je plek helemaal willekeurig. Met klein beetje geluk blijf je ook op datzelfde zitten, zonder dat je straks door iemand wordt opgehaald. Vervolgens, met wat meer geluk, wat gebeurt er: er wordt een goedopgevoede dame om in plaats op haar eigen plek, aardig gevraagd om naast de jouwe te zitten, omdat iemand anders de haarse liever zou willen hebben, en zo verder. Bla, bla, bla. Al dat beschaafdheid en al dat gelegenheid." Is het bezet"? " Nee natuurlijk niet", antwoord je even beschaafd. Tenslotte iedereen die een plek heeft is op zijn plaats, de rest moet trouwens staan. Het reis kan eindelijk beginnen. Je zit ongeinteresseerd in je omgeving een studieboek te lezen. De reisgenootte is haar mp3 op haar mobieltje aan het luisteren. Een verdwaalde blik hier, een verdwaalde blik daar. Niets bijzonders. En dan valt haar mp3 toevallig tussen de zitplaatsen. Die raap je aardig op." En je sleutels"? " Geen zorgens, die zitten vast, hoor" met je antwoord is het eis gebroken. Nog even lezen. Haar koptelefoons zijn al lang niet meer in haar beide oren. En dan begint het van zelf... De hitte is te hoog, zo dat je opgewilderd op moet staan om je jas uit te doen. Dat begrijpt ze zelf wel, want zelfs haar voorhoofd is aan het zweten. En dan begint het weer:" Oef wat is het te warm." Hoe gaat het met jou"?Bla bla bla wat komt door het geklets uit: dat ze medicijn heeft afgestudeert en nu werkt. Dat ze drie jaar ouder is. Dat ze in hetzelfde wijk vlak bij jou woonde. Dat ze met je buurmeisje op school zat en wat niet. Spoedig worden jullie tegen elkaar geopend bijna net als beste vrienden. Levensdoelen, verhalen, lot, eigenpersonage verbeteringen... Alles komt op zijn orde. Positieve energie boeit van alle kanten, en je wordt daarmee opgevuld. Om de reis te verkorten is dat alles wat je nodig heb. Geen grotere verwachtingen, geen telefoonnummers verwisselingen, geen verbindingsverplichtingen. Geen namen. Wat betekenen in de eerste plaatsen onze namen in deze naamloze menigte. En dan opeens sneller dan dat je dat verwacht hebt is het reis afgelopen. Er onstaat weer zo een verwarring net als van het begin. Iedereen wilt naar buiten. Je laat haar tussen de menigte verdwijnen, en vertrek je je eigen weg. Ieder eg zijn eigen lot. O ja, en ten laatste, ik was het al bijna vergeten. Neem geen afscheid. Afscheid zuigt.
